Blog

Podobno dzisiaj jest dzień WWW – dzień stron internetowych, czy jakoś tak. Dla mnie bez znaczenia. Są przynajmniej dwa znacznie poważniejsze odniesienia dla 1 sierpnia. Jest to dzień liturgicznego wspomnienia świętego Alfonsa Marii Liguori, patrona teologów moralistów. Po drugie, 1 sierpnia jest dniem rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, i jakoś ten wymiar jest dla mnie dominujący.

Niezależnie od oceny Powstania jako takiego, jest ono dla mnie symbolem miłości do Małej Ojczyzny jakim jest moje miasto, i do Polski w ogóle. Jest synonimem patriotyzmu, wartości cenniejszych niż życie. Ostatecznie jest znakiem, często zupełnie niezrozumianym, tego, co dawniej nazywano honorem.

W końcu dzisiejszy dzień jest jeszcze jednym, danym mi przez Pana, dniem do przeżycia. Jaki będzie zależy ode mnie – na ile odpowiem na udzielone mi łaski, jak wypełnię powierzone mi zadania i obowiązki, jak potraktuję spotkanych ludzi… Wszystko, czego potrzebuję, by był to dobry dzień, już zostało mi podarowane. Dzień jak codzień.

Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi DZISIAJ, i w godzinę śmierci naszej…

Seria profanacji przetacza się przez Europę. We Francji płoną kościoły, u nas grupy aktywistów prowokują wpisywaniem świętych dla katolików symboli w znaki związane z demoralizacją seksualną. Od razu chcę zaznaczyć, że terminu „demoralizacja” używam w jego podstawowym znaczeniu: seksualność jest systematycznie pozbawiana kręgosłupa moralnego, jasnych norm i odniesień.

Jak mamy się bronić, my – chrześcijanie – przed ofensywą obcej i wrogiej nam ideologii? Siłą jej nie powstrzymamy. Zresztą, przemoc jest domeną rewolucji, a ta prędzej czy później pożera własne dzieci. „Kto mieczem wojuje, od miecza ginie”.

Zresztą, na chwilę obecną prawo stoi „po naszej stronie” i broni porządku – tak społecznego jak i moralnego. Przecież właśnie dlatego prowokacje mają miejsce. Gdyby obowiązujące prawo było przeciwne porządkowi moralnemu i rodzinie, będącej w jego Centrum, zamiast prowokacji mielibyśmy represje, jak tego doświadczają katolicy w krajach, gdzie wprowadzono rewolucyjny porządek prawny. Ani z prawem ani z porządkiem nie ma to wiele wspólnego, ale z bezwzględnością rządów siły – na pewno.

Tymczasem u nas jest w miarę spokojnie. Staramy się nie dać sprowokować. Mamy jednak – wielu z nas – poczucie, że potrzeba reakcji, tylko jakiej? Czy „tylko się modlić” wystarczy? W moim przekonaniu, jeżeli rozumiemy przez to głębokie, osobiste nawrócenie i pogłębienie osobistej relacji z Chrystusem – to tak, wystarczy. O ile „wystarczy” jest adekwatnym słowem w tym miejscu.

Perspektywa wizyty na stole operacyjnym (jeszcze nie dziś) w nowy sposób kazała mi podejść do pytania stawianego przy okazji dnia skupienia: „Czy jestem gotowy na śmierć?” Nie chodzi o to, bym się bał śmierci, choć mam poczucie, że po wielokroć zawiodłem Chrystusa. Jeśli ufam Jego miłosierdziu, to jednak nie w bezczelnej zuchwałości, ale w nadziei opartej na udzielonej obietnicy zbawienia. Nie chodzi zatem o lęk przed śmiercią, ale o realność tejże i świadomość, że jej nadejście jest raczej zdecydowanie bliżej mnie niż dalej. Nie wiem, czy jestem gotowy. Staram się, choć pewnie nie tak, jak powinienem był. I ufam, wierząc bardziej w miłosierdzie Pana niż w te moje starania, a że wiara jest słaba…

Co do śmierci, intelektualnie ważę w sobie zakład Pascala. „Jeśli Bóg jest, wszystko mogę wygrać. Jeśli Go nie ma, niczego nie mogę stracić, ponieważ wszystko, czym jestem i co posiadam, jest jedynie złudzeniem.” Kiedyś pewien ksiądz napisał swoistą tego parafrazę:

Nawet jeśli nie ma Ciebie
że wierzyłem – nie jestem temu winien
boś być powinien.

Zatem wierzę, tak jak umiem, z całą moją słabością wiary umacnianej Bożym słowem i sakramentami, zwłaszcza Eucharystią. Idę przez cienistą dolinę, ale ufam, że jest ze mną. Jest bo obiecał. Dowiódł swojej miłości, samemu przechodząc tą drogą.

Wiem, że każdy, kto mi powie: „nie bój się, wszystko będzie dobrze”, chce mi pomóc. Są tacy, którzy trochę pomoralizują: „nie powinieneś się niepokoić, gdzie twoja wiara?” Takie teksty łatwo przychodzą nam na myśl, gdy jesteśmy młodsi, sprawniejsi, gdy nieznośna lekkość i ulotność bytu jeszcze nas nie dotyczy. Z biegiem lat i nabywaniem doświadczenia stajemy się ostrożniejsi w wypowiadaniu takich pseudomądrości, przynajmniej niektórzy. I słusznie! Niewczesne pocieszanie przynosi więcej szkody, niż pożytku.

Nie jest łatwo zacząć pisać, przynajmniej mnie. A jednak pisać mi trzeba. To jedna z dróg, na którą Bóg mnie zaprosił, bym opowiadał o Nim tym którzy są blisko i tym, którzy są daleko. Może przyjdą, może dołączą, może dalej będziemy szli razem…

Tym, którzy szukają gotowych rozwiązań, muszę powiedzieć, że ich tu nie znajdą. Ściślej mówiąc – znajdą rozwiązania niegotowe: te mianowicie, które znalazłem szukając odpowiedzi na moje pytania. Każdy z nas, albo znajdzie swoje, albo zagubi się w cudzych.

A przecież warto przyglądać się drogom, które pokonali inni, aby nauczyć się mądrze chodzić własnymi ścieżkami. Warto słuchać zadawanych przez innych pytań i starać się pojąć odpowiedzi, jakie znaleźli. Sam wiem, aż nadto dobrze, jak wiele zawdzięczam tym, którzy nauczyli mnie chodzić – dosłownie i w przenośni. Mimo upływu lat, wdzięczność wobec nich nie tylko nie maleje, ale nieustannie wzrasta.

Mam nadzieję, że nigdy nie powiem, że wszystko zawdzięczam tylko sobie i własnej ciężkiej pracy. Wszystko, co mam, otrzymałem. Jeśli dane mi było ubogacić, poprawić czy pokazać cokolwiek więcej, lepiej czy klarowniej, to także to był owoc działania łaski. Dlatego chcę się dzielić swoim doświadczeniem Boga i Kościoła, doświadczeniem działania łaski w świecie

Wbrew pozorom, nie zamierzam pisać wyłącznie „pobożnych” tekstów. Łaska działa w życiu codziennym, tak indywidualnym, jak społecznym. Nie zawsze trzeba Boga wspominać z Imienia, by ukazać Jego działanie; przeciwnie – czasem wręcz lepiej jest odsłaniać Jego ścieżki powoli i delikatnie, przez obrazy i przypowieści, by nie wystraszyć tych, którzy bojąc się Nieznanego Boga, uciekają przed każdym nominalnym do Niego odniesieniem.